Psoriasis

Już w starożytnej Grecji donoszono o objawach tej choroby, której nazwa pochodzi od greckiego słowa psora (łuska). Znana jest więc od czasów Hipokratesa. Często była mylona z innymi schorzeniami skóry, np. trądem. Nawet dziś przez mniej doświadczonych lekarzy, jest błędnie rozpoznawana. Na skórze pojawia się osutka (nie swędząca) złożona z drobnych grudek pokrytych srebrzystymi łuskami. Na skutek ich powiększenia może dojść do powstania ognisk różnej wielkości (głównie na kolanach, łokciach, skórze owłosionej głowy). Przy lekkim zadrapaniu występuje objaw tzw. krwawienia punkcikowatego.

Łuszczyca dotyka 2-4 procent populacji. Przyjmuje się więc, że w Europie i USA zapadają na nią 2-4 osoby na 100. Rzadziej chorują Murzyni i Azjaci, a Eskimosi grenlandzcy w ogóle jej nie znają. Ma na to wpływ z pewnością sposób odżywiania. W 30% przypadków występuje rodzinnie, co oznacza, że niektórzy ludzie są do niej bardziej predysponowani. Istnieją leki ujawniające (naturalnie przypadkowo) łuszczycę lub zaostrzające je objawy. Obostrzenie jej objawów i w niektórych przypadkach pierwsze wysiewy spowodowane są często przez zapalenie górnych dróg oddechowych angina oraz ropne stany zapalne jak i również różnego typu infekcje bakteryjne. Dlatego chorzy na łuszczycę powinni o wiele bardziej o siebie dbać, poddawać się badaniom i starannie leczyć wszelkiego rodzaju infekcje i ogniska zapalne wewnątrz organizmu. Łuszczyca może występować w wielu postaciach- ciężki przebieg ma krostkowa i stawowa. Ze względu na ewentualność zagrożenia życia, w niektórych przypadkach, wymaga leczenia szpitalnego.

Istotą tej choroby są dwa zjawiska, które nie dają się oddzielić stan zapalny skóry i nadmierne rozmnażanie się komórek naskórka (najbardziej powierzchniowej warstwy skóry). Występują również podejrzenia, że pewne zmiany na skórze powodujące ogniska ropne nie są wynikiem zakażenia bakteryjnego, ale są powodowane złożonymi mechanizmami autoagresji, za które podejrzewany jest wirus HPV (powodujący m.in. powstawanie kurzajek). Wirus ten sprawia, że skóra jest traktowana jako ciało obce, co powoduje szybsze rozmnażanie się komórek. U zdrowego człowieka dzieli się 3 procent tych komórek, u chorego na łuszczycę aż 40 procent !

Na obecnym etapie wiedzy medycznej nie ma leków , które mogą całkowicie zagwarantować, że nie będzie nawrotów choroby. A jednak w każdej, nawet najcięższej postaci, potrafimy pomóc usunąć zmiany skórne. Sposób leczenia musi przy tym odpowiadać rodzajowi łuszczycy. Każdy przypadek jest inny. W zależności od postaci choroby i oceny lekarza należy dobrać odpowiedni sposób postępowania. Większość badań potwierdza, że najlepsze efekty terapeutyczne przy leczeniu łuszczycy, jeśli nie jesteśmy w stanie wyjechać na naturalne leczenie nad Morzem Martwym osiągamy poprzez naświetlania i kąpiele solankowe.

Pomocne przy leczeniu łuszczycy okazało się wprowadzenie pochodnych witaminy D3, które mają korzystny wpływ na dojrzewanie komórek naskórka. Dzięki temu możliwe jest skracanie okresu objawowego.

Łuszczycy nie należy się bać, choć jest to choroba przewlekła trwająca na ogół przez całe życie. Dzięki starannemu postępowaniu można przez wiele miesięcy a nawet lat uniknąć jej nawrotów. Łuszczyca nie jest chorobą zakaźną.